പിറക്കാതെ പോയ എന്റെ മകന്, ഒരു അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന്…
എന്റെ പൊന്നുമോനേ, വസൂ…
നീ എന്നോടൊന്നു ക്ഷമിക്കണം…
ഒരിക്കലും നിന്നെ കാണാൻ കഴിയാതെ പോയതിന്,
ഒരിക്കൽപ്പോലും നിന്നെ മാറോടണയ്ക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതിന്,
നിന്റെ കുഞ്ഞുവിരലുകളിൽ പിടിച്ച്
ഈ ലോകത്തിലൂടെ നടക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതിന്,
ഒരിക്കലെങ്കിലും നിന്റെ നാവിൽനിന്ന്
‘അച്ഛാ’ എന്നൊരു വിളി കേൾക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതിന്…
എന്റെ വസൂ…
നീ എന്നോടു ക്ഷമിക്കണം.
നീ ഒരിക്കലും എന്റെ കൈകളിൽ പിറന്നുവീണില്ല,
എന്നിട്ടും എത്രയോ കാലമായി
നീ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു.
നിന്നെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല…
നിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടില്ല…
നിന്റെ കുഞ്ഞിക്കാലടികൾ കണ്ടിട്ടില്ല…
എന്നിട്ടും,
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ കാണാതെ പോയ
ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട മുഖം നിന്റേതാണ്.
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ
നിനക്കൊരു മുഖമുണ്ടായിരുന്നു…
നിഷ്കളങ്കമായ രണ്ടു കണ്ണുകൾ,
കുസൃതി നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരി,
നിന്റെ അമ്മയെപ്പോലെ
സുന്ദരമായൊരു മുഖം…
നിന്റെ ചിരിയിൽ അവളുടെ ചിരിയും,
നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവളുടെ കണ്ണുകളും,
നിന്റെ കുസൃതികളിൽ
ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ നിഴലുകളും
ഞാൻ സങ്കൽപ്പിച്ചിരുന്നു.
നീ ഒരിക്കൽപ്പോലും എന്നെ വിളിച്ചിട്ടില്ല…
എന്നിട്ടും എന്റെ ഉള്ളിൽ
ഇന്നും മുഴങ്ങുന്നൊരു വിളിയുണ്ട്…
‘അച്ഛാ…’
ആ വിളി കേൾക്കാൻ
എത്രമാത്രം ഞാൻ കൊതിച്ചിരുന്നുവെന്ന്
നിനക്കറിയുമോ, എന്റെ മോനേ?
എന്റെ വസൂ…
നീ വെറുമൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല.
ഞാൻ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിൽനിന്ന്
എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരണമെന്ന്
ഹൃദയംകൊണ്ട് ആഗ്രഹിച്ച
ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ കുഞ്ഞുരൂപമായിരുന്നു നീ.
അവളെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചപ്പോൾ,
അവളോടൊപ്പമുള്ള ഒരു ജീവിതം മാത്രമല്ല,
അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്നെയും
ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു.
അവൾ നിന്നെ മാറോടണയ്ക്കുന്നതും,
നിന്റെ കുഞ്ഞുമുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിക്കുന്നതും,
നീ അവളുടെ മടിയിൽ ഉറങ്ങുന്നതും,
നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി
ഞാൻ നിശ്ശബ്ദനായി നിൽക്കുന്നതും…
എത്രയോ രാത്രികളിൽ
ഞാൻ മനസ്സുകൊണ്ട് ജീവിച്ച
ഒരു ജീവിതമായിരുന്നു അത്.
ആ ജീവിതത്തിൽ
നിനക്കൊരു പേരുമുണ്ടായിരുന്നു…
വസു… എന്റെ വസു…
നിന്നെ വിളിക്കാൻ ഞാൻ കരുതിവച്ച പേര്.
എന്റെ ഹൃദയം അത്രമേൽ സ്നേഹിച്ച പേര്.
ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത പേര്.
എന്റെ മോനേ…
നിനക്കുവേണ്ടി ഞാൻ
എത്രയോ സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തിരുന്നു.
നിന്റെ ആദ്യത്തെ പുഞ്ചിരി,
ആദ്യത്തെ കാൽവയ്പ്,
ആദ്യത്തെ വാക്ക്,
ആദ്യമായി എന്റെ വിരലിൽ പിടിക്കുന്ന നിമിഷം…
നീ വളരുമ്പോൾ
നിന്റെ സംശയങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറയാനും,
നിന്റെ കുസൃതികൾ കണ്ട് ചിരിക്കാനും,
നിന്റെ ചെറിയ പിണക്കങ്ങൾ മാറ്റാനും,
നിന്റെ അമ്മയുടെ അരികിൽ
നിന്നെ ചേർത്തിരുത്താനും
ഞാൻ കൊതിച്ചിരുന്നു.
നീ ഉറങ്ങുമ്പോൾ
നിന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു മുത്തം നൽകാനും,
ഉറക്കമുണരുമ്പോൾ
നിന്റെ പുഞ്ചിരി കാണാനും,
നീ വളർന്ന് വലുതാകുമ്പോൾ
നിന്റെ അച്ഛനെന്ന അഭിമാനത്തോടെ
നിന്നെ നോക്കിനിൽക്കാനും…
പക്ഷേ, എന്റെ വസൂ…
നീ വന്നില്ല…
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന നീ,
എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മാത്രം വന്നില്ല.
നിന്നെ കാത്തുവച്ചിരുന്ന
എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ഇടം
ഇന്നും ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.
ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്…
നീ പിറന്നിരുന്നെങ്കിൽ
ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയായിരിക്കുമായിരുന്നു?
നീ ആരെപ്പോലെയായിരിക്കുമായിരുന്നു?
നിന്റെ അമ്മയെപ്പോലെ ചിരിക്കുമായിരുന്നോ?
എന്നെപ്പോലെ വാശിപിടിക്കുമായിരുന്നോ?
നിന്റെ കുഞ്ഞിക്കൈകൾകൊണ്ട്
എന്റെ മുഖത്ത് തൊടുമായിരുന്നോ?
ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ
‘അച്ഛാ’ എന്നു വിളിച്ച്
എന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിവരുമായിരുന്നോ?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും
എനിക്കൊരിക്കലും ഉത്തരമുണ്ടാകില്ലല്ലോ,
എന്റെ പൊന്നുമോനേ…
അതാണെന്റെ തീരാത്ത വേദന.
എന്റെ വസൂ…
നിന്നെ ഈ ലോകത്തിലേക്ക്
കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയാതെ പോയത്
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ
ഏറ്റവും വലിയ അപൂർണതയായി
ഞാൻ ഇന്നും ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നു.
എന്റെ സ്നേഹത്തിന് കുറവുണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് അതിരുകളുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്നിട്ടും,
നിനക്കൊരു ജീവിതം നൽകാൻ,
നിന്റെ അമ്മയോടൊപ്പം
നിന്നെ ഞങ്ങളുടെ മകനായി വളർത്താൻ
എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
അത് എന്റെ നിസ്സഹായതയായിരിക്കാം…
എന്റെ സാഹചര്യങ്ങളുടെ പരാജയമായിരിക്കാം…
ഒരുപക്ഷേ,
എന്റെ ജീവിതം എനിക്ക് നൽകാതെ പോയ
ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമായിരിക്കാം…
എന്തായാലും,
ആ നഷ്ടബോധം ഞാൻ ആരുടെ മേലും
ചുമത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
എന്റെ വസൂ… നീ എന്നോടു ക്ഷമിക്കണം.
പക്ഷേ, എന്റെ മോനേ,
നിന്റെ അമ്മയെ ഒരിക്കലും കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്.
അവൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ
ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സ്നേഹമാണ്.
നിന്നെ ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടതുപോലും
അവളോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ
ആഴങ്ങളിൽനിന്നായിരുന്നു.
അവളെ സ്നേഹിച്ചതുകൊണ്ടാണ്
നിന്നെ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ തുടർച്ചയായിരുന്നു നീ.
അവൾ എനിക്ക് എത്ര പ്രിയപ്പെട്ടവളാണോ,
അത്രതന്നെ പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ് നീയും.
നിന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കാതെ പോയതിൽ
അവൾക്കൊരു കുറ്റവുമില്ല, മോനേ…
ജീവിതം ഞങ്ങൾക്കായി
മറ്റൊരു വഴിയാണ് കരുതിവച്ചിരുന്നത്.
അതിനെ മാറ്റാൻ കഴിയാതെ പോയതിന്റെ
നൊമ്പരം എന്റേതാണ്.
എന്റെ വസൂ…
ചില രാത്രികളിൽ,
ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമാകുമ്പോൾ,
എന്റെ മനസ്സിൽ നീ വരാറുണ്ട്.
കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത നിന്റെ മുഖം
ഞാൻ മനസ്സിൽ വരയ്ക്കാറുണ്ട്.
കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത നിന്റെ ചിരി
എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിറയാറുണ്ട്.
ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാത്ത
നമ്മുടെ നിമിഷങ്ങളെ
ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും സങ്കൽപ്പിക്കാറുണ്ട്.
അപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയും…
കാരണം,
നിന്നെ ഞാൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്
ഒരിക്കൽ സ്വന്തമായിരുന്നിട്ടല്ല…
ഒരിക്കൽ സ്വന്തമാകുമെന്ന്
ഹൃദയം നിറയെ സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടാണ്.
ആ വേദനയ്ക്ക്
പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തൊരു ആഴമുണ്ട്,
എന്റെ മോനേ…
ഉണ്ടായിരുന്നൊരു ഓർമ്മയെ
കാലം മായ്ച്ചേക്കാം.
പക്ഷേ,
ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാതെ പോയ
ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ ഓർമ്മയെ
എങ്ങനെയാണ് മറക്കുക?
എന്റെ വസൂ…
നിനക്കായി ഒരു കളിപ്പാട്ടം പോലും
വാങ്ങാൻ എനിക്കായില്ല.
നിനക്കായി ഒരു താരാട്ടുപാട്ട് പോലും
പാടാൻ എനിക്കായില്ല.
നിന്റെ പിറന്നാൾ ആഘോഷിക്കാനോ,
നിനക്കൊരു സമ്മാനം നൽകാനോ,
നിന്നെ ‘എന്റെ മകൻ’ എന്നു വിളിച്ച്
ലോകത്തിനു മുന്നിൽ നിൽക്കാനോ
എനിക്കായില്ല.
എങ്കിലും,
ഒരു അച്ഛന്റെ സ്നേഹം മുഴുവൻ
ഞാൻ നിനക്കായി
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കരുതിവച്ചിരുന്നു.
ഇന്നും കരുതിവച്ചിരിക്കുന്നു.
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ
നിന്നെ കാണാനായില്ലെങ്കിലും,
എന്റെ മനസ്സിൽ
നിനക്കൊരു ബാല്യമുണ്ട്…
ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ട്…
ഒരു ശബ്ദമുണ്ട്…
ഒരു ജീവിതമുണ്ട്…
ആ ജീവിതത്തിൽ
നീ എന്നും എന്റെ മകനാണ്.
എന്റെ വസു…
കാലം കടന്നുപോകട്ടെ…
വർഷങ്ങൾ മാറിമറിയട്ടെ…
എന്റെ മുടിയിൽ നര വീഴട്ടെ…
എന്റെ ഓർമ്മകൾ മങ്ങിത്തുടങ്ങട്ടെ…
എങ്കിലും,
എന്റെ ഉള്ളിൽ
ഒരിക്കലും മങ്ങാത്ത
രണ്ടു സ്നേഹങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കും…
നിന്റെ അമ്മയോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹവും,
നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ സ്വപ്നവും.
അവളെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ,
നിന്നെയും ഞാൻ സ്നേഹിക്കും.
അവളെ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ
ചേർത്തുവച്ചതുപോലെ,
നിന്നെയും ഞാൻ ചേർത്തുവയ്ക്കും.
നീ പിറന്നില്ലെന്ന സത്യം
എന്റെ സ്നേഹത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല.
നീ എന്റെ കൈകളിൽ വളർന്നില്ലെന്നത്
എന്റെ മനസ്സിൽ
നീ വളർന്നില്ലെന്നർത്ഥമല്ല.
നീ എന്നെ ഒരിക്കലും
‘അച്ഛാ’ എന്നു വിളിച്ചിട്ടില്ലെന്നത്
എന്റെ ഹൃദയം നിന്നെ
‘മോനേ’ എന്നു വിളിച്ചിട്ടില്ലെന്നർത്ഥമല്ല.
എന്റെ വസൂ…
ഒരിക്കലെങ്കിലും
നിന്റെ കുഞ്ഞുമുഖം കാണാൻ
കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…
ഒരിക്കലെങ്കിലും
നിന്നെ എന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത്
‘നീയെന്റെ മോനാണ്’
എന്നു പറയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…
ഒരിക്കലെങ്കിലും
നിന്റെ അമ്മയോടൊപ്പം നിന്നുകൊണ്ട്
നിന്നെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…
അത്രമാത്രം മതിയായിരുന്നു
എന്റെ ആ സ്വപ്നം പൂവണിയാൻ.
പക്ഷേ,
ആ സ്വപ്നം സ്വപ്നമായിത്തന്നെ
അവശേഷിച്ചു.
ഇനി ഞാൻ നിന്നോട്
എന്താണ് പറയേണ്ടത്, മോനേ?
നിന്നെ എനിക്ക് നൽകാൻ കഴിയാതെ പോയ
ആ ജീവിതത്തിനുവേണ്ടി
നിന്നോട് മാപ്പു ചോദിക്കാനല്ലാതെ…
എന്റെ പൊന്നുമോനേ…
നീ എന്നോടു ക്ഷമിക്കണം.
നിന്റെ അമ്മയെയും
എന്നും സ്നേഹത്തോടെ ഓർക്കണം.
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ
നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും
എന്നും ഒരുമിച്ചാണ്.
അവളുടെ ചിരിയിൽ
ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ
നിന്റെ മുഖം തിരയുന്നു.
അവളെ ഓർക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തിലും
നിന്നെയും ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
നിന്നെ കാണാത്ത എന്റെ കണ്ണുകളേക്കാൾ
നിന്നെ സ്നേഹിച്ച എന്റെ ഹൃദയത്തിനറിയാം
നീ എനിക്ക് ആരായിരുന്നുവെന്ന്.
നീ പിറക്കാതെ പോയ എന്റെ മകനാണ്…
പക്ഷേ, പിറന്ന നാൾമുതൽ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ
ഞാൻ സ്നേഹിച്ച എന്റെ കുഞ്ഞാണ്.
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ
ഒരിക്കലും യാഥാർഥ്യമാകാതെ പോയ
ഏറ്റവും സുന്ദരമായ സ്വപ്നം…
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ
ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത
ഏറ്റവും നിശ്ശബ്ദമായ സ്നേഹം…
എന്റെ ഉള്ളിൽ
എന്നും മായാതെ നിൽക്കുന്ന
ഏറ്റവും ആർദ്രമായൊരു വിളി…
എന്റെ വസു…
ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ
നിന്നെ സ്വപ്നം കണ്ട
നിന്റെ അച്ഛന്റെ
പറയാതെ പോയ സ്നേഹം മുഴുവൻ
ഈ വാക്കുകളിൽ ഞാൻ നിനക്കായി
ബാക്കിവയ്ക്കുന്നു…
എന്റെ മോനേ…
എന്റെ പൊന്നുമോനേ…
എന്റെ വസൂ…
നീ ജനിച്ചില്ലെങ്കിലും,
എന്റെ ഉള്ളിൽ നീ എന്നും ജീവിക്കും.
നീ എന്നെ അച്ഛാ എന്നു വിളിച്ചില്ലെങ്കിലും,
ഞാൻ നിന്നെ എന്നും മോനേ എന്നു വിളിക്കും.
നീ എന്റെ കൈകളിൽ എത്തിയില്ലെങ്കിലും,
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന്
നീ ഒരിക്കലും അകലില്ല.
എന്നോടു ക്ഷമിക്കണം, മോനേ…
എന്നും…
എന്നെന്നേക്കും…
നിന്നെ കാണാതെതന്നെ
നിന്നെ അതിരുകളില്ലാതെ സ്നേഹിച്ച
നിന്റെ അച്ഛൻ…
എന്റെ വസു…
